شب کريسمس برف باريد زمين ردای سپيد به بر کرده مرا به سماع می آورد و من رهگذری تنها بر موجی از خاطرات سوار راه می پيمودم کبود بی کران آسمان بر سر گام بر زمينی سراسر سپيد رو به سوی قله هايی بلند ردی از خويش می نگارم بر برفی که به زودی آب می شود و همگان فراموش می کنند مسافری از اين سرزمين می گذشت قصه غم بار و تکراری زندگی آرش

تو را با تمام وجود انتظار كشيدم
وعده هايت را از صميم قلب دوست داشتم
اي دستانت هميشه آرامش بخش
اي لبخندت شادي بخش تمامي غم ها
اي رفتنت آوار سنگين زندگي
هر چند نماندي
رفتنت را جشن شادي سر مي دهم
باشد كه شاد زندگي كني

آرش

ای عطر نفس هايت معنی ادامه ای دستانت همراه ای همراهيت تداوم راه تو آرامش جانی معنی بودن آرش

ای در رگهايت خون شقايق جاری
ای سبز
ای عاشق
ای ريشه در عمق اين خاک داده
ای زيبا
ای پا بر جا
ای تنفست عطر آفرين سالها
ای روح پاک
ای پاکدامن
ای دستانت آرامش بخش
ای مهربان
ای مأمن
ای وجودت آشياني برای آرامش
ای سرپناه
ای استوار
تو را دوست دارم
ای درخت سبز

آرش

دلم گرفته است به بيکرانگي آسمان دلگيرم چشمانم به پهنای دريای بيکران جنوب باران دارد و من تنهايي غم سنگيني را مي برم تا سر آن کوه بلند تا ته رود سپيد و تو سرخوش به تماشا قدمي خواهي زد آرش

يک روز می آيي مرا صدا مي کني نغمه ای آغاز مي کني کرشمه و ناز مي کني يک روز مي روی زخمي مي ماند ديگری مي آيد صدايي سر مي دهد نغمه ای دل انگيز مي سازد و من در گوشه ای مشغول شعر خويشتنم بدين سان زندگی در گذار است آرش

در سرم عزم بزرگی است قدم در راه می گذارم کوله باری بر می دارم سرشار از انديشه آينده ای ترسيم می کنم همه سبز همه رنگ با تو آرش

گام بعدی چيست؟ در آستانه قدمی به سمت بلوغی انسانی آن دم که تصميم می سازی عزم جزم می کنی بايد فرياد برآوری که آی جماعت ای جماعت عشق می دانيد چيست؟ ای جماعت امشب چشم بر هم نخواهم گذاشت قهقهه ای مستانه ساز خواهم نمود کتابی عاشقانه را قلم برای تقرير دست خواهم گرفت و چنين آغاز خواهم کرد به نام عشق اولين کلامی که به انسان آموختند آرش

من هنوز بوی خاک را می فهمم
هنوز عطر باران را درک می کنم
و هنوز می توانم
افتراق دهم
بوی آتش را از دود گازوييل
من هنوز نسبتم را با گل شقايق به خاطر دارم

آرش

داستان يک عمر دير رسيدن من داستانی تکراری است که ريشه در اعصار و قرون دارد اينبار نيز دير رسيدم آينده ای ترسيم کرده بودم وهم انگيز و خيال آميز و تو با نيامدن سراب زيبای آينده را در کوير بودن من بدل به خشک گياهی هرزه نمودی آرش

خلوت گزیدن ما هم مدتی دارد از کنج عافیتی برخاستن قدم در راه گذاردن عزم جزم نمودن گام در راه نهادن مرا در سر شوری است هوایی می پرورم خیالی خام و ناپخته می پزم آینده ای ترسیم کرده ام با تو در کنارم بمان آرش

عشق چیز عجیبی است
گاهی تو را به گریه وا می دارد
و گاه از شادی به پروازت می آورد
گاه وصال مایه سرخوشی و مستی می گردد
گاه فراق به بلوغ می رساند
گاه به زبان می آورد و گاه لال می گرداند
گاه بینایی بخش و گاه کور کننده

زیر باران گشتن
خواب باران دیدن
گاه گاهی قدمی
در کنارت بودن
نیم شب عطر اقاقی
ز تنت بوییدن
بهر بد مست شدن
جرعه ای می زلبت نوشیدن
غم و اندوه زمان را گاهی
اشک در دامن تو موییدن
بو سه ای از سر مهر
گاه از دست توام بوسیدن
...
خواب باران دیدن
...

آرش

"مهرورزان زمان های قدیم
هرگز از خویش نگفتند سخن
که در آنجا که تویی
بر نیاید دگر آواز از من
ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد
هر چه میل دل دوست
بپذیریم به جان
هر چه جز میل دل او
بسپاریم به یاد
آه
باز این دل سرگشته من
یاد آن قصه شیرین افتاد
بیستون بود و تمنای دو دست
آزمون بود و تماشای دو عشق
در زمانی که چو کبک
خنده می زد شیرین
تیشه می زد فرهاد
نتوان گفت به جانبازی فرهاد افسوس
نتوان کرد ز بیداری شیرین فریاد
کار شیرین به جهان شور برانگیختن است
کار فرهاد برآوردن میل دل دوست
خواه با شاه درافتادن و گستاخ شدن
خواه با کوه درآویختن است
روز شیرینی این قصه کجاست؟
که نه تنها شیرین بی نهایت زیباست
آنکه آموخت به ما درس محبت می خواست
جان چراغان کنی از عشق کسی
به امیدش ببری رنج بسی
تب و تابی بودت هر نفسی
به وصالش برسی یا نرسی
سینه بی عشق مباد"

فریدون مشیری

اینم یک شعر که یکی از دوستان با محبت
برام نوشته بود

آرش

به من گفت یک روز تنهایم خواهی گذاشت و خواهی رفت نمی خواهم به تو عادت کنم نمی خواهم در سوگ رفتنت بنشینم کنارتر بایست و فاصله نگه دار باور نداشت بازی قدار روزگار این سرنوشت محتوم همیشگی همواره و پیوسته ما را به بازی خویش خواهد برد و تنهایی و بی کسی سرنوشت شومی است در انتظار همگان روزی که رفت روزی که می رفتم اشک های بسیاری رفت روزهای بسیاری گذشت بسیاری آمدند و رفتند اما یاد آن روزگار همچنان شفاف و بی همتا در خاطرم باقی است ایکاش قدر لحظه های با هم بودن قدر این یک نفس در کنار هم بودن را می دانستیم آرش

یادمان باشد کوچ پرستوهای عاشق همیشگی نیست دستان قدار روزگار هر چند کوس جدایی سر می دهد پیوستگی دل های یاران جبران فاصله ها را رقم می زند یادی و خاطره ای روشن در ذهن برق می زند انگار همین دیروز بود عطر باران و نم بهاران سرسبزی زیبای شمال خانه گلی پدربزرگ سرمای شبانگاهان و یک دنیا عشق و ترانه و همدلی شاید کناره گزیده باشم اما همچنان یادها و خاطرات برقی در ذهنم می آفریند ماسوله در مه یاد آن همه زیبایی و گردش در زیر نم نم باران لحظه لحظه هایش را به خاطر دارم آرش

در گذار بی امان لحظه ها گاه جبر زمانه و گاه جبر دوستان آدمی را مجبور به عبور از دوراهی ها می سازد و گاه دوراهی ها خود، ما را عبور می دهند به هر حال قصد عبور از کوران ثانیه ها به پیش می راندمان گاه با رنگ شعف به رقصمان وا می دارد گاه با بهانه اشکی زانوی غم به سینه مان می نشاند هم نفس در گذر از تمامی ظلمت های پیش رو در عبور از تمامی ناشناخته های نیامده چشمانت را روشنی بخش راهم کن در صعود همواره از طناب زندگی در گذر از صخره های صعب روزگار همقدم و همراهم شو در هجوم غم های زمانه هنگامی که هجمه اشک کورم می سازد شانه ات را مامن من ساز در هنگامه مستی و سرخوشی آن زمان که سرشار از خنده و لذتم به سماع آی و سرورم را سرشارتر کن همقدم و همراهم شو باشد که آینده ای روشن تر پیش روی آوریم آرش

من مسخ شده ام
در خلسه ای غریب
اندکی بی وزنی
مدتی بازیچه باد بودن
نهایتی جز سقوط در انتظارم نیست

آرش

سالها بود
که دیواری از جنس آیینه
مرا از زندگی جدا می کرد
یک روز آیینه ها را شکستند
درب ها را بستند
و من زندانی محیطی ناشناخته
دنیای آیینه ای کودکیم را گم نمودم
امروز در آیینه چشمان تو
به دنبال زندگی می گردم
این کمترین را دریغ مکن
آرش

امشب نور مهتابی رنگ مرگ می ریزد بر تمام هستی من خواب پریشان من رنگ می بازد زیر نور این مهتابی آخرین شعرم را می نویسم بی رنگ بی نشان امشب هر آنچه بودم هر آنچه هستم به پایان می رسد و تو طلوع می کنی از جنس سنگ و آهن و شیشه روح می میرد جسم جان می گیرد و تو متولد می شوی آرش

شبانگاه است صدای گام یک ساعت دیواری چه بی پروا لحظه های مرا در می نوردد سیب سرخی می خواهم آرش