حوصله ندارم
مزاحم نشید
بگذارید تو خلوت خودم باشم
من همیشه زیادیم
سعی کردم نزدیک باشم
در دسترس
ولی الان فکر می کنم
باید دور باشم
خیلی زیاد
اصلا شاید بهتره نباشم
اینجوری بهتره

آرش

نمی دونستم
وقتی خوندم به خیلی چیزها فکر کردم
مرجان نوشته بود عموش فوت کرده
عزراییل هیچوقت خودش رو بدنوم نمی کنه
هیچ کس تو جواز دفنش دلیل مرگ رو حضور عزراییل نمی نویسه
عزراییل یه مفهوم غیر قابل لمسه
دلیل مرگ ایست قلبی، سکته، و ... است
چون ما حسش می کنیم
ولی می گن عزراییلی هست که قبض روح می کنه
به هر حال تسلیت می گم به مرجان
هر چند همیشه گفتم
ما هم می میریم
پس اشک ریختن برای مرده ها معنی نداره
اگر هم کسی اشک می ریزه برای خودش می ریزه
ولی برای بعضی آدم ها و در نبود بعضی ها باید خون گریست

آرش

من به راه خویش می روم
در مسیری یگانه
در گردشی بی همتا
در این مسیر صعب
با دستان خود راه می سازم
من در دوردستها
خورشید را دیده ام
و اینک راه به سوی فتح خورسید دارم
اگر همراهید کوله بار برگیرید
اگر می مانید
مرا از رفتن منع نکنید

آرش

وقتی بر بیکران دریای جنوب
رهنوردی بیچاره بودم
می خواستم غرق شده ای ناچیز باشم
تا پاکی آب های خروشان را درک کنم
تا همراه امواج به بیکرانه های دور بروم
وقتی نسیم گونه هایم را نوازش می کرد
می خواستم غباری باشم
تا در حرکت موزون نسیم
رقص بگیرم و به پرواز درآیم
چون شب می رسید
می خواستم شب تابی باشم
نوید بخش روشنایی
و چون صبح می دمید
می خواستم خواب و خستگی باشم
یادگار تاریکی شب
اما
با تمام این خواست ها
من هیچ نبوده ام
و این غم بزرگ زندگی
اشکی است که بر گونه هایم
ردی از گردش ایام می نشاند

آرش

من به رویا بودم
گل یادی برخاست
بوته ای از ته باغ
عطر اقاقی می ریخت
من به رویا بودم
شعله ای روشن شد
بر سرم حرم حرارت می ریخت
از فروغ شعله
نور در چشم تجلی می کرد
من به رویا بودم
رنگ خوبی ته رویایم بود
آبی چرخ کبود
سبز جنگل، سبزه
سرخی گونه شرم
همه با هم بودند
رنگ رویای من آنروز
رنگ رویای کبوتر ها بود
من به رویا بودم
ته رویا ماندم

آرش

یکی می پرسید این نازنین کیه؟
هر چی گفتیم بیل میریم باور نکرد
خوب من چیکاره بیدم
این وسط وا... ما بی تقصیر بیدیم
چشم دید دل پسندید
فقط یه مشکل کوچولو باق موند
اونم اختلاف سنی ما با هم دیگست
آخه بچم تازه دو سالشم نشده بود
به هر حال که ما رو تنها گذاشت و رفت
منم در غم فراقش
باید بسوزم و بسازم
:-P
آرش

امروز دارم می رم سفر
تا ته این مملکت
لب دریای جنوب
بندر عباس یا همان بندر گمبرون
بعد هم قشم
بالاخره زندگی به من هم لبخند می زند
گردشی و گذاری
دوستی عزیز را به همراه دارم
هم صحبتی دوست داشتنی و نازنین
چند روزی امکان نوشتن ندارم

راستی رفته بودم سفارت تاجیکستان
محاوره نمودیم به همراه کارمندان
گفت و گو کردیم بسیار
و ...
اگر فارسی اون چیزی بود که اونا صحبت می کردند ما به زبان ایلا اولا حرف می زنیم

آرش

من امشب یه چیزیم هست
نمی دونم چه مرگم شده
این کیه!!!؟
من که تکذیب می کنم

آرش

چه سبکبار بال گشوده ام امشب
چه بی خیال پر پرواز می گیرم
چه بی پروا خواهم پرید
چه گرم در این سرما به راه می افتم
از تمام دلبستگی ها، چه رها می بُرم
تا به وصل تو ای نازنین برسم
بارها از هر چه دلبستنی بود بُریدم
سالها از هر چه سودایی به سرم می آورد گذشتم
و اکنون از پس سال ها و بارها
اسیری گشته ام در بند زلفانت
روزی از تو نیز خواهم برید
آن روز که دیگر نباشم

آرش

من تنها در گذر زمان
دلخسته از نامردمی ها
بی رمق در پس یاران رفته
اینک بر قلهً افتخار و موفقیت
اینجا تنها ایستاده ام
پشت سر کوره راهی صعب
پیش رو دشتی سبز
چشمه سارانی فرح بخش
رودهایی سرشار از طراوت
به پشت سر نگاه می کنم
این راه صعب را
برای وصال خورشید
برای در آغوش کشیدن حرم محبت
پیمودم و اینک
بر فراز قله ای ایستاده ام
که از پی آن
سراب طلوع می کرد!!؟

آرش

امشب چه سرشارم
گرمای آغوشی دور
یاد وجود مهربانی
دستان نوازشگری
دامان امنی
همه با هجوم ناگهانی خویش
چنان سرشار و مستم کرده اند
که خود را نیز فراموش می کنم
امشب چه سرشارم اگر
...

آرش

دستانم را به دست بگیر
لبانت را بر لبم بگذار
راز عاشقانه زیستن را
بر لبهایم بیاموز
حرم وجودت را بر سرم ریز
تن طنازت را به عشوه در آور
رقصی بساز زیباتر از همیشه
تا دوباره سازم رابه بر گیرم
و آوازی بسازم به نام زندگی
شرابی در جامم ریز
سرم را به دامن بگیر
ناز و نوازشم کن تا بخوابم
که سال ها کابوس نبودنت
خوابم را آشفته کرده بود
و اینک آرامش حضورت
رخوتی عمیق در رگ هایم جاری می کند
بمان با من

آرش

طلوعت مبارک عزیز دلم
وجودت بی گزند از گذار زمان
جوانه که می زدی
وجودت را باور نکردم
اما اکنون
حضور شیرینت
رقص رویاییت
تمنای بوسه از لبانت
گرمای دستانت
آرامش دامانت
همه و همه مهری است
بر اثبات بودنت
حضورت فرخنده و گرامی
نازنین

آرش

وقتی در خیال خود چیزی را می سازیم
چنان وهم انگیز و زیبایش می آفرینیم
که از واقعیت بسیار جذاب تر است
ترا در رویا دوست تر می دارم!!؟

آرش

حس غریبی است
روشنایی سپیده دمان
محو تماشای منظره ای
مستی جرعه ای می
از لبان نازنینی
و آغوش گرمی
بی خوابی در کنار زیبا رویی
هم آغوشی خیال انگیزی
بیداری از رویایی چنین
هرگز!؟

آرش

هزار سال ره است از تو تا مسلمانی
هزار سال دگر تا به شهر انسانی

این جمله ومطلب قبل از اون رو اینجا بخونید
وقتی خوندمش فکر کردم راست میگه
ما از تحجر فرهنگی به این نقطه رسیدیم که حتی به زنان اجازه عاشق شدن هم نمی دیم
همه به یک دختر عاشق در بطن جامعه یک جور دیگه نگاه می کنن
من خودم که این مطلب رو می نویسم بارها وقتی به این موضوع برخوردم برام قابل هضم نبوده
راستش رو بخواهید وقتی به کنه مطلب برسید می بینید در ذهن آدم های این مملکت زن تبدیل به یک کالا شده
همون کالایی که توی تلویزیون و غیره نسبتش می دیم به غربیها
وقتی ما دید خودمون عوضی باشه
همه چیزو عوضی میبینیم
وقتی تو دبیرستان می خوندم که زن در غرب تبدیل به یک کالا شده نمی فهمیدم
ولی راستش تو ذهن ما ملت این مملکت هست که زنها رو به شکل کالای ارضای جنسی می بینیم
اونقدر عقده تو بطن این ملت هست و اونقدر رسم و رسوم غلط وجود دارن
که چندین نسل باید فدا بشن تا شاید درست بشیم
درد رو وقتی می دونی ولی درمانی نیست
یعنی آخر خط و این درست مثل یک غده سرطانی می مونه
خون دل باید بخوری و شاهد اضمحلال سیستم باشی
تا جایی که یا مرگ دامنگیر سیستم بشه
یا معجزه
رفیقی می گفت بهترین سیاست برای آبادی یک جا، ویرانی اون تا نهایته
می گفتم همیشه سازندگی رو دوست دارم
خراب کردن هرگز، ولی این روزها گاهی فکر می کنم
باید فکر خیلی از آدم های دور و بر رو عوض کرد تا به مسلمونی رسید
انسانیت که ...
****************************

من یه قطره اشک پاکم
تو یه دریا پر خوبی
من اسیر این زمینم
تو پرندهً مهاجر
من خراب از این نشستن
تو سرافراز پریدن
من توی اینجا غریبم
تو غریبه، آشنایی
من میمیرم توی این خاک
تا که زندگی بگیری

پر بکش
پر بکش پرنده
ای پرنده مهاجر
پر بکش به سوی غربت
از غریبه ها نپرهیز
غربتت مبارک اما
یاد این اسیر در خاک
یاد این مونده به جا کن
بغض ما رو، بخون اونجا
از اسارت یادها کن
ما اسیریم توی خونه
توی این ویرونه مونده
تو پرنده ای که رفته
توی غربت سرسپرده
یادتم نیست دیگه ما رو
دنیای اسیری ها رو
سفرت به خیر اما
یاد این اسیر مونده
یاد این بیچاره ها کن

آرش

دیشب غم دل به دل بگفتم به نهفت
انشا کردم
چون صبح دمید دیگری هم می گفت
حاشا کردم
من بودم و دل راز مرا فاش که کرد
ای وای به من
دیگر غم دل به دل نمی باید گفت
بیجا کردم

نمی دونم گاهی یه چیزی میاد تو ذهن آدم همون دم تایپش می کنه دیگه
شان نزول این آیات هنوز مشخص نیست

آرش

شبی با خیال تو همخونه شد دل
نبودی ندیدی چه دیوونه شد دل
نبودی ندیدی پریشونی هامو
فقط باد و بارون شنیدم صدامو!!

دیشب خوابم نمی برد
احساس سنگینی عجیبی در فضا می کردم
انگار یک آسمان غم بر دلم نشسته بود
هر چی فکر می کردم
دلیلی برای دلتنگی پیدا نمی شد
نمی دانم کی و چگونه خوابیدم
در اطراف خبری هست
هنوز من نمی دانم
ولی اتفاقی در شرف است
امیدوارم اینبار مرگ نباشد

آرش

یاسوج که بودم فرصتی دست داد
تا از طریق سیستم دیگری به اینترنت وصل بشم
در مورد تاریخ مصرف دوستی نظرات دیگران را در وبلاگ مرجان خوندم
می دونید چیه
من فکر می کنم
خیلی از اوقات همه اشتباه می کنن
یک اشتباه عرفی همیشه اشتباه می مونه
هر چند عرف باشه
مثال کلی برای این موضوع هست
تعارفات بی جای ما ایرانی ها از این دسته هستند
و ...
به هر حال که من می گم دوستی هم تاریخ مصرف داره
باور نمی کنید خوب نکنید
چیکار کنم خوب راستش اصلا مهم نیست
داشت، داشت، نداشت نداشته باشه

آرش

آدمها از زندگی من بیرون می روند
سنگی، نشانه یادبودی
و گلی بدرقه راهی،
اشکی نثار و دیگر هیچ
برخی مردگان در یادم نمی میرند که زندگانند نه در یاد من که در یاد آدمیان
برخی زندگان در من ریشه نمی گیرند که مرده متولد شده اند یا حیوان
این گذار بی بدیل زندگی چیزی در خاطرم بر می انگیزد
یادمان باشد زندگی کنیم
و زنده باشیم
آنچنان که خود می پسندیم و نه آنچنان که دیگران می خواهند

آرش